ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΩΝ ΘΕΩΝ

Περι των Πατρωων Θεων, Οι Έλληνες απετέλεσαν έναν από τους ελάχιστους λαούς της ανθρώπινης Ιστορίας που δεν κουβαλούσε μέσα του ντροπή ή συντριβή για την Ανθρώπινη Φύση, που λάτρευε τη Ζωή, που δεν έβλεπε τον Θάνατο ως.. λύτρωση από τα.. «χυδαία» γήϊνα πράγματα, που θεωρούσε παντελώς αδιανόητη την όποια αυτοταπείνωση, και που ήταν, τέλος, με την αυθεντική σημασία της λέξης και κατά κυριολεξία, «πολιτικός». Η συγκεκριμένη λέξη διεκήρυσσε το στενό δεσμό του Έλληνα με τα διαδραματιζόμενα μέσα στον ψυχογεωγραφικό «χώρο και χρόνο» που μέσα του γεννιόταν και ζούσε ως φυσικό και αναπόσπαστο τμήμα του.
Οι ίδιοι οι Έλληνες του έδωσαν και όνομα («πόλις»), το οποίο πολύ σύντομα ήλθε ν’αποτελέσει την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα σε αυτούς και τους «βαρβάρους», καθώς και την ετυμολογική ρίζα εκείνου που αργότερα απεκλήθη «πολιτισμός». Ως φυσική συνέπεια όλων αυτών, οι Έλληνες έμαθαν ν' αποδέχονται μόνο εκείνα που έρχονταν να τους αποκαλυφθούν νοητικά δίχως να τους ζητήσουν προηγουμένως να συρθούν καταγής, ή να περιφρονήσουν εκείνο που -καλώς ή κακώς- αυτοί τύχαινε εκ φύσεως να είναι. Καμμία λοιπόν από τις πάμπολλες «εθνικές» τους Θεότητες, ή, για να το πούμε διαφορετικά, εκδηλώσεις της συμπαντικής Θεϊκής Ουσίας στον οικείο τους ψυχογεωγραφικό τόπο, δεν υπήρξε για τους Έλληνες άναρχη και απόλυτη, αφού η έννοια της όποιας απολυτότητος ήταν πέρα για πέρα βαρβαρική και κανείς «υπάρχων» δε δικαιούτο συνεπώς να έχει «προϋπάρξει των πάντων».
Αντίθετα από τον άγριο Θεό της Βίβλου που τάχα δημιούργησε.. «εκ του μηδενός» (!!) τον Κόσμο, όλοι οι Έλληνες Θεοί, έχουν γεννηθεί και όλων τους οι γεννήσεις είχαν σκοπό ρητά καθορισμένο. Δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας Θεός που να έχει γεννηθεί «έτσι για πλάκα», αναίτια, μόνο και μόνο για να εξουσιάζει τον κόσμο των θνητών, ή για ν' απολαμβάνει έστω μέσα σε μία διαρκή αταραξία κι αιωνιότητα το προνόμιο του ν' ανήκει στην Τάξη των Θεών. «Οι Θεοί δεν έφτιαξαν τον κόσμο. Τον κατέκτησαν» (G. Murray: «Four Stages Of Greek Religion», Νέα Υόρκη, Columbia, University Press, 1912). Πραγματικά: οι «Ολύμπιοι» κατέλαβαν με έφοδο τον Όλυμπο. Ο Ζεύς κτυπάει τον Κρόνο -δηλαδή, σύμφωνα με μία ετυμολόγηση του ονόματός του, τον Χρόνο «που τρώει τα παιδιά του», που καταπίνει κάθε τι που γεννιέται μέσα του, κάθε τι καταδικασμένο από τη φθαρτότητα- για να μπορέσει η ολύμπια θεϊκή γενιά ν' απελευθερωθεί από τον φαύλο κύκλο της Γέννησης και του Θανάτου. Ίσως λοιπόν ο Jacob Burckhardt έχει απόλυτο δίκιο όταν βρέθηκε ν' αποκαλεί κάπου την Πάτρια Ελληνική Θρησκεία «μία πτυχή της ιδιοσυγκρασίας του ελληνικού λαού».
Ο Έλληνας ζητάει από τους Θεούς του απλώς και μόνο ευμένεια και υποστήριξη, όχι ηθική καθοδήγηση η θεαματική θαυματοποιία. Τους θέλει απλώς να εξακολουθούν να είναι, ως εγγύηση της τελειότητας του υπάρχοντος Κόσμου, δεν τους θέλει να επεμβαίνουν «θαυματουργά» και να μετατρέπουν, όπως ο Θεός των Ισραηλιτών, αυτή την ίδια την Ιστορία σε μία γραμμική αποτρόπαια Θεοφάνεια. Οι Έλληνες Θεοί δεν κρύβονται πίσω από μία πυκνή ομίχλη ψευτο-ηθικότητας ή πίσω από μία λάμψη εντυπωσιακής θαυματοποιίας. Είναι εκδηλώσεις, εκφράσεις, αρχές, εικόνες, του Ενιαίου συμπαντικού Θείου που εγκατοικεί το Σύμπαν και το διαποτίζει μέχρι την έσχατη γωνία του. Δεν είναι ανεξέλεγκτα από τον Φυσικό Νόμο εξωκοσμικά όντα, ταυτοχρόνως τάχα απόλυτα και «πανάγαθα» στη νιοστή. Το Σύμπαν εμπεριέχει σε αιώνια και απόλυτη ισορροπία τόσο τη Σύνθεση, όσο και την Αποσύνθεση, τόσο εκείνο που χονδροειδώς αποκαλούμε «Καλό», όσο και εκείνο που, επίσης χονδροειδώς, αποκαλούμε «Κακό». Όσο εμπεριέχει την Πραότητα, άλλο τόσο εμπεριέχει και τη Βιαιότητα, όσο την «Φιλότητα» άλλο τόσο και το «Νείκος» («Η αρμονία εκ νείκους και φιλίας γίνεται» λέει πολύ σωστά ο Εμπεδοκλής).
Ο Ηράκλειτος, περιγράφει πολύ εύστοχα και, κυρίως, ελληνικά τον Θεό, όταν λέει: «Ο Θεός είναι ημέρα και νύκτα, θέρος και χειμώνας, πόλεμος και ειρήνη, χορτασμός και πείνα». Τα πάντα βρίσκονται αδιάκοπα σε μία διαρκή εναλλαγή καταστάσεων με το αντίθετό τους (η Θεά Αφροδίτη λατρεύεται ως Θεά της Αγνότητας και του Γάμου, αλλά και ως Θεά του άκρατου Ερωτισμού, και επιπλέον στη Σπάρτη την βρίσκουμε να απεικονίζεται πότε.. πάνοπλη ως «Αφροδίτη Ενόπλιος» και πότε.. αλυσοδεμένη ως «Αφροδίτη Μορφώ», ο Θεός Διόνυσος χωράει με τις επικλήσεις του Ζαγρεύς και Ίακχος μέσα στο αυστηρό κλίμα του Ορφισμού και των Ελευσινίων Μυστηρίων αντιστοίχως, αλλά επίσης και μέσα στον εκστατικό και ωμοφαγικό μαιναδισμό, είναι Θεός της Αιώνιας Ζωής αλλά και αναμφισβήτητος Θεός του Θανάτου, ο Απόλλων φέρνει την αρμονία, τη συγχώρεση, τον καθαρμό και την ίαση, αλλά και εκπροσωπεί ταυτοχρόνως ένα σκληρό πνεύμα Ελελέως και σκληρού τιμωρού, κ.ο.κ.), και αυτό εξασφαλίζει την συμπαντική ισορροπία: «Πατήρ Πάντων Πόλεμος». Για αυτό και η επικράτηση των Ελλήνων Θεών του Δωδεκαθέου και η επιβολή της Ολύμπιας Τάξης με τη διάταξη του ατάκτου Απείρου σε Κόσμο, γίνεται συμβολικά εξ εφόδου, με κατάκτηση μετά από ανελέητο αγώνα (G. Murray : «The Four Stages of Greek Religion», Νέα Υόρκη, «Columbia University Press», 1912, και M.I.Finley : «The World Of Odysseus», Λονδίνο, «Chatto & Windus», 1956).
Ο Έλληνας δεν εθελοτυφλεί, δεν αυταπατάται μπροστά από υποτιθέμενες αιώνιες μάχες ανάμεσα στο «απόλυτο Καλό» και στο «απόλυτο Κακό» που τελικά θα καταλήξουν τάχα σε.. οριστική νίκη του πρώτου (ζωροαστρικός δυϊσμός), ούτε μπροστά σε προ-αιώνια τάχα μοιράσματα του κόσμου ανάμεσα σε Μονοκράτορα «Καλό» Θεό και σε Έβλις Σεϊτάν, ή Σατανά (μωαμεθανικός και ιουδαιοχριστιανικός δυϊσμός) με ταυτόχρονες ενέσεις οπτιμισμού για να μην χάνεται το ενδιαφέρον των προσκυνητών (υπόσχεση οριστικού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, σε κάποιο μακρυνό «Πλήρωμα του Χρόνου»). Ο Ελληνικός Πολυθεϊσμός δεν ξεχωρίζει από τις πιο πάνω «εξ αποκαλύψεως» (δηλαδή ιστορικά ιδρυθείσες) Θρησκείες, γιά το λόγο και μόνο πως δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη ενός υποτιθέμενου «απόλυτου κακού» (όπως λ.χ. ο Διάβολος των Ιουδαιοχριστιανών), άλλωστε οι περισσότερες θρησκείες των «εθνικών» το ίδιο κάνουν ασχέτως αν για τους Έλληνες επιπροσθέτως η όποια απολυτότητα υπήρξε και παντελώς απαράδεκτη ως ιδέα (Το «καλό» και το «κακό» άλλωστε, είναι αυστηρά ανθρώπινοι όροι, που δεν έχουν την παραμικρή εφαρμογή ή ισχύ μέσα στη συμπαντική Αρένα. Ο σωστότερος δυνατός τρόπος προσέγγισης των συμπαντικών λειτουργιών από το ανθρώπινο μυαλό, είναι με τη μορφή ισχυρών αλληλοεπιδράσεων συνθετικών και αποσυνθετικών δυνάμεων). Ο Ελληνικός Πολυθεϊσμός, ξεχωρίζει επιπλέον για τον λόγο πως μπόρεσε εκτός από όλα αυτά να συλλάβει για πρώτη φορά στην πανανθρώπινη Ιστορία, από όσο τουλάχιστον εμείς γνωρίζουμε, την βαθύτατη έννοια της Ανάγκης, την ύπαρξη της αδυσώπητης θεότητας Αδράστειας και του Νόμου της Ειμαρμένης.
Πρόκειται για τον παντοδύναμο Συμπαντικό Νόμο της Ανάγκης, που, για τους Έλληνες, υπάρχει από τότε που υπάρχει και ο δίχως αρχή και τέλος Αιώνιος Κόσμος, δηλαδή ανέκαθεν, και τον κυβερνάει με τη δική της αλύγιστη λογική, πάνω από τη δύναμη και αυτών των ίδιων των Θεών, τους οποίους άλλωστε εξουσιάζει. Ακόμη και αυτός ο ίδιος ο παντοδύναμος Κρονίδης Θεός Ζεύς μέλλει να ανατραπεί, μόλις από το σπέρμα του γεννηθεί από γυναίκα θνητή (Σεμέλη) ο κυβερνήτης των εγκοσμίων Διόνυσος (Διο-Νούς). Από εκεί και πέρα θα είναι αυτός ο Διο-Νούς που θα κυβερνάει τα εγκόσμια στη θέση του γνωστού επαναστάτη κατά του Χρόνου-Κρόνου Διός, που ως «Ολύμπιος» (ολολαμπής) μεταμορφώνεται πλέον σε Ύψιστη Ηθική Αρχή του Σύμπαντος. Οφείλουμε να σχολιάσουμε εδώ ότι η ύπαρξη της Ανάγκης δεν είναι ασυμβίβαστη προς την έννοια της Ελευθερίας. Αντιθέτως, την εμπεριέχει σαν ένα επίτευγμα αρμονικότητας, αρετής, και δικαιοσύνης. «Παντού, στον άπειρο αιθέρα και στο άπλετο φως βασιλεύει ο Παγκόσμιος Νόμος, η κυρίαρχη Δίκη» μας λέει ο Εμπεδοκλής).
Αβυσσος διαφοράς από τις θεοκρατικές θρησκείες της αρχαιότητας αλλά και του σήμερα. Μη έχοντας φτιάξει τον Κόσμο, οι «Ολύμπιοι» Θεοί, γνωρίζουν άλλωστε πως δεν έχουν δικαίωμα να του αλλοιώσουν τη σύνθεση, είτε προς το (ούτως, ή άλλως κατ' ανθρώπους) «καλύτερο», είτε προς το (επίσης ούτως ή άλλως κατ' ανθρώπους) «χειρότερο» (M.I. Finley: «The World Of Odysseys», Λονδίνο, Chatto & Windus, 1956). Τιμώντας αυτό που σε τελική ανάλυση ήταν η ουσία από την οποία και αυτοί οι ίδιοι προέρχονταν («ΕΝ ΑΝΔΡΩΝ, ΕΝ ΘΕΩΝ ΓΕΝΟΣ. ΕΚ ΜΙΑΣ ΔΕ ΠΝΕΟΜΕΝ ΜΑΤΡΟΣ ΑΜΦΟΤΕΡΟΙ. ΔΙΕΙΡΓΕΙ ΔΕ ΠΑΣΑ ΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΔΥΝΑΜΙΣ» διακηρύσσει ο Πίνδαρος), αλλά τιμών-τας επίσης και το ιδεώδες της Αξιοπρέπειας, οι Ελληνες ήρθαν να ορίσουν ως «ευσέβεια», απλώς τον σεβασμό και την τιμή «προς Θεούς και Τεθνεώτας». Και αναμφισβήτητα αναδείχθηκαν σύντομα σ' έναν από τους πιο ευσεβείς λαούς που γνώρισε η ανθρώπινη Ιστορία.
Κάθε πολιτιστική, κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα των Ελλήνων έχει άμεση σχέση με τους Έλληνες Θεούς: Η λογοτεχνία, αποφεύγοντας ωστόσο με μαεστρία την παγίδα να γεννήσει «Ιερές Γραφές», είναι πολύ συχνά θρησκευτική. Το ίδιο και το Δράμα, που ξεκίνησε σαν καθαρά θρησκευτικό και παρέμεινε τέτοιο, παρά τις όποιες μεταμορφώσεις του μέσα από τους αιώνες. Η Φιλοσοφία, είτε η προσωκρατική «περί Φύσεως», είτε η μετέπειτα «περί Ανθρώπου», ήταν κατά κανόνα θρησκευτική, το ίδιο και η Νομοθεσία, το ίδιο και οι αθλητικοί Αγώνες. Ο Walter W.Hyde μας πληροφορεί σχετικά, πως κάθε Ελληνική πόλη διέθετε πολύ περισσότερα Ιερά, από όσες εκκλησίες διαθέτει μία οποιαδήποτε σύγχρονη χριστιανική πόλη. Στην πόλη των Αθηνών μόνο, βρίσκονταν πάνω από διακόσια Ιερά !! («Greek Religion And Its Survivals», Ν.Υόρκη, «Cooper Square Publishers Inc, 1963). πηγη:βιβλιο"περι το πατρωων Θεων"Β.Ρασσιας

ΟΙ ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Ο κόσμος και η φύση μέσα στην οποία ζούμε αποτελείτε από ορατά και αόρατα στοιχεία. Για τα ορατά όλοι συμφωνούμε καθώς η όραση μας τα παρατηρεί και λίγο η πολύ δεν υπάρχουν διαφορές απόψεων. Όσον αφορά τώρα τα αόρατα έχουμε μια ποικιλία απόψεων και εξηγήσεων από την τέλεια άρνηση της ύπαρξής τους έως την άποψη ότι μόνο αυτά είναι ουσιαστικά. Αυτό και πάλι είναι φυσικό καθώς δεν είναι δυνατό να παρατηρήσουμε αυτά τα αόρατα στοιχεία αλλά μόνο τα αποτελέσματά τους και από αυτά καθώς και από τη ενέργεια που παράγουν να βγάλουμε τα όποια συμπεράσματα και να έχουμε τις όποιες αποδείξεις για την ύπαρξή τους.
Ανάλογα με τον τόπο και το χρόνο ανάλογα με τις χώρες και τους πολιτισμούς αναπτύχθηκαν και αναπτύσσονται διάφορες θεωρίες και απόψεις πάνω στις αόρατες Δυνάμεις της Φύσης ή τους απόκρυφους Νόμους του Σύμπαντος.
Ένα απλό παράδειγμα είναι το πώς ο σπόρος ενός δέντρου γίνεται κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες το αντίστοιχο δέντρο. Αυτό το απόλυτα φυσικό γεγονός μπορεί να εξηγηθεί από πολλές πλευρές ανάλογα τον άνθρωπο που το εξηγεί, ανάλογα το περιβάλλον και την εποχή που εξηγείται.
Ένας βιολόγος λόγου χάρη θα πει ότι ο σπόρος μεγαλώνει τρεφόμενος από τα συστατικά της γης και ακολουθώντας τον αντίστοιχο βιολογικό σχέδιο μας δίνει μετά από κάποια περίοδο το αντίστοιχο δέντρο.
Ένας μοναχός του μεσαίωνα θα πει ότι η παντοδυναμία του Θεού οδηγεί το σπόρο και τον κάνει δέντρο και ένας αποκρυφιστής του προηγούμενου αιώνα θα πει ότι τα στοιχειά της γης και του ξύλου θα μεταφέρουν ότι χρειάζεται στο σπόρο και τελικά τον οδηγήσουν στο δέντρο.
Μπορούμε να αναφέρουμε πάρα πολλές διαφορετικές απόψεις που ωστόσο δεν χρειάζεται. Αυτό που είναι απαραίτητο είναι να δούμε με διαλεκτική διάθεση όλες τις όψεις που μπορούμε να γνωρίσουμε και αν το κάνουμε το σίγουρο αποτέλεσμα που θα βγάλουμε είναι ότι υπάρχει κάτι που κάνει το σπόρο δέντρο και ότι καλό θα ήταν να μη χρησιμοποιούμε δογματικά τη μία ή την άλλη άποψη.
Το γεγονός που περιγράφω δεν προξενεί ίσως και μεγάλη έκπληξη σε κανένα από εμάς και αυτό διότι από μικροί έχομε μάθει ότι τα φυτά λειτουργούν με αυτό το τρόπο. Αλλά αν το δούνε από την πλευρά του ανθρώπου εκείνου που χωρίς την παρέμβαση κανενός ανακάλυψε αυτό το γεγονός θα καταλάβουμε πόσο καταπληκτικό γεγονός είναι ένας σπόρος 5 γραμμαρίων να μας δίνει ένα δέντρο 100 πχ κιλών. Αυτό το γεγονός με ψυχρή λογική είναι αρκετά παράδοξο και αποδεικνύει το μέγεθος και την ποιότητα των δημιουργικών δυνάμεων και ενεργειών της Φύσης.
Μπορούμε να δώσουμε χιλιάδες τέτοια παραδείγματα από όλα τα βασίλεια, της γης που όλα αποδεικνύουν το ίδιο νόμο ή δύναμη ή μαγεία ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσουμε που οδηγούν στην αύξηση τη γέννηση και την εξέλιξη των διάφορων ειδών ζωής στη Φύση. Αυτή η διαδικασία υπάρχει παντού στο πλανήτη γη οπότε μιλάμε για πλανητικό νόμο ή δύναμη.
Μέσα σε αυτή τη διαδικασία εμπλέκεται και ο άνθρωπος συνειδητά ή ασυνείδητα. Όταν το κάνει συνειδητά τότε έχουμε μια συνεργασία του ανθρώπου με τις δυνάμεις της Φύσης που γίνεται μια θαυμάσια δημιουργική συνεργασία όταν δεν αποσκοπεί σε εγωιστικές τάσεις ή οφέλη ενώ γίνεται καταστροφική στην αντίθετη περίπτωση.
Αυτή η δύναμη και η μαγεία της Φύσης η τόσο εμφανής για αυτόν που έχει παρθένα ματιά για αυτόν που βλέπει τη φύση σαν να ήταν η πρώτη φορά, δεν γίνεται αντιληπτή από το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας ακριβώς γιατί την έχουμε συνηθίσει από πολύ μικρή ηλικία και έτσι δεν μας προξενεί έκπληξη. Αλλά αν ένα πρωί ανοίξουμε τα μάτια μας και δούμε την ποικιλία από ορυκτά φυτά ζώα από τις μορφές του εδάφους από τα χρώματα τους ήχους τα σχήματα τις εναλλαγές τις αντιθέσεις και το πως αυτές εναρμονίζονται και μας δίνουν ένα σύνολο που ονομάζουμε φύση θα είναι σαν να γεννιόμαστε δεύτερη φορά και σίγουρα η αντίληψη που θα έχομε τότε για τη φύση θα είναι εντελώς διαφορετική.
Είναι καλό εδώ να αναφερθεί ότι υπήρξαν πολιτισμοί στο παρελθόν που είχαν μια συνειδητή επαφή με αυτές τις δυνάμεις της Φύσης και όσοι από αυτούς συνεργάσθηκαν με αλτρουιστική διάθεση μας άφησαν μια σημαντική παράδοση ενώ όσοι καταχράστηκαν αυτές τις δυνάμεις μας απέκοψαν από το παρελθόν κάνοντάς μας να οπισθοδρομήσουμε.
Και φτάνοντας στη σημερινή εποχή έχουμε την θετικιστική αντίληψη να επικρατεί τους τελευταίους αιώνες και να μας παρουσιάζει μια πραγματικότητα ζωής και Φύσης που μας απομακρύνει αρχικά από τον αόρατο κόσμο της φύσης και τα τελευταία χρόνια και από την ορατή φύση κλείνοντάς μας σε μεγαλουπόλεις που πραγματικά πολλές φορές δεν γνωρίζουμε από που βγαίνει ο Ήλιος. Αλλά τελικά ελπίζω πως η αλήθεια που τόσο πολύ κρύβεται ή διαστρεβλώνεται θα λάμψει και πάλι.

ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Στη Φύση υπάρχει η δράση ενός Συμπαντικού Νόμου που δεν τον βλέπουμε ούτε τον γνωρίζουμε. Η σύγχρονη επιστήμη όμως μελετά και βγάζει συμπεράσματα και γνώσεις για τα αποτελέσματα που προκαλεί αυτός ο Νόμος . Ερευνά δηλαδή το πώς και όχι το γιατί των πραγμάτων. Όπως η Φύση έτσι κι ο άνθρωπος έχει σε μικρογραφία αυτές τις Δυνάμεις οπότε γνωρίζοντας τον εαυτό του γνωρίζει τη Φύση ή και το αντίθετο γνωρίζοντας τη Φύση γνωρίζει τον εαυτό του .
Οι Δυνάμεις αυτές χρησιμοποιούνται καθημερινά από τον άνθρωπο, τις πιο πολλές φορές ασυνείδητα. όταν σε λίγες περιπτώσεις γίνεται συνειδητά έχουμε ανθρώπους αρκετά εξελιγμένους που έχουν ένα γνώθι σ΄ αυτών . Η γνώση αυτή τους δίνει μια δύναμη πέρα από τις ανθρώπινες διαστάσεις τους κάνει συμμέτοχους της φύσης. Αυτό είναι από τη μια πολύ δημιουργικό όταν αυτός που τις χρησιμοποιεί έχει ξεπεράσει τον εγωισμό ενώ σε αντίθετη περίπτωση είναι καταστροφικό, τόσο για τον ίδιο τον άνθρωπο όσο για τη φύση γενικότερα.
Όποιος κάνει μια πράξη με την ελπίδα της ανταμοιβής ή το φόβο της τιμωρίας δεν είναι ελεύθερος αλλά σκλάβος του ίδιου του εαυτού του. Μόνο όποιος συνειδητοποιεί την υπέρτατη δύναμη της φύσης μέσα στην καρδιά του είναι ελεύθερος.
« Η αμαρτία του εγωισμού που μέσα στο Σύμπαν
σαν σε καθρέπτη βλέπει την εικόνα της να φωνάζει εγώ
θα προτιμούσε όλος ο κόσμος να φωνάζει εγώ
και τα πάντα να αφανιστούν αν εξακολουθήσει να γίνεται έτσι »
Έντουαρντ Άρνολντ
Υπάρχουν δυνάμεις κατώτερες ( ένστικτα ) μέσα σε κάθε άνθρωπο που αν αφεθούν ελεύθερες θα κυριεύσουν πραγματικά την ψυχή του και θα πρέπει να υποταχθούν απ’ τις ανώτερες εκείνες δυνάμεις που επίσης έχει ο κάθε άνθρωπος αν πραγματικά θέλει να λέγεται άνθρωπος .
Αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις ή μικρά εγώ δεν είναι φανταστικά ή ποιητικά στοιχεία αλλά ζωντανές ζωώδεις δυνάμεις που αν αφεθούν μεγαλώνουν δυναμώνουν και τελικά ελέγχουν τον άνθρωπο ο οποίος δεν μπορεί από ένα σημείο και μετά να αντιδράσει.
Τέτοια στοιχεία ή στοιχειά μπορεί να μεταφραστούν ως επιθυμίες όπως φιλαργυρία, σαρκικός πόθος , απληστία, αισθησιασμός, φιλοδοξία, δειλία, τρόμος , φόβος , μίσος, υπερηφάνεια, ματαιοδοξία, εγωισμός κ.τ.λ.
Αυτά τα στοιχειά ζουν στη ψυχή του ανθρώπου και μεγαλώνουν και δυναμώνουν σε βάρος των ανώτερων στοιχείων της ζωής . Αυτά αποτελούν μέρος της ψυχής μας και αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να γίνει κατανοητό. Το αμέσως επόμενο βήμα είναι να καταλάβουμε ότι το να διώξουμε το ένα ή το άλλο δεν θα φέρει αποτέλεσμα . Αυτό γίνεται γιατί με μια απλή δίωξη αδειάζει απλώς ένας χώρος στην ψυχή μας που κάποιο άλλο κατώτερο στοιχείο μπορεί να γεμίσει.
Αυτό που γλιτώνει και εξελίσσει είναι να αντικατασταθεί το κατώτερο με ένα ανώτερο στοιχειό που επίσης είναι μέρος της ψυχής μας πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να δυναμώσει το ανώτερο. Αυτό μοιάζει με μονόδρομος . Μόνο όταν δυναμώνουμε τα ανώτερα στοιχεία του εαυτού μας αδυνατίζουν οι μαύρες σκιές που έχουμε . Αυτό δίνει στην ψυχή μας άμεση πρόσβαση στις δημιουργικές δυνάμεις της φύσης και μας κάνει καλούς αγωγούς διοχέτευσης των.
Η μάχη αυτή μεταξύ φωτός και σκοταδιού είναι τόσο παλιά όσο και η φύση . Άλλοτε κερδίζει το φως και η φύση προχωράει και άλλοτε το σκοτάδι και έχουμε στασιμότητα ή οπισθοδρόμηση . όταν οι δημιουργικές δυνάμεις υπερισχύουν το μικρό αναπτύσσεται σε μεγάλο, όταν συμβεί το αντίθετο έχουμε μαρασμό και στασιμότητα . Αυτός είναι ο νόμος της εξέλιξης .
Όπως η γη θέλει το νερό έτσι η ψυχή θέλει τροφή . Και όπως η γη προετοιμάζεται να δεχθεί το νερό έτσι και η ψυχή πρέπει να είναι έτοιμη να δεχθεί την τροφή που πηγάζει από τα ύψη.
Αυτός είναι ο νόμος του πνεύματος στη φύση και δικιά μας υποχρέωση να χτίσουμε τη σκάλα που ενώνει την ψυχή μας με τα ανώτερα πνευματικά στοιχεία , τα θεϊκά στοιχεία που μας αντιστοιχούν .
Η φύσης έχει τον ίδιο οργανισμό με τον άνθρωπο ασχέτως εξωτερικής μορφής ή μεγέθους . «έχουμε τα ίδια όργανα και λειτουργίες και μας διέπουν οι ίδιοι νόμοι.
Επίσης όπως ο άνθρωπος έχει διάφορες φάσεις και ασθένειες έτσι και η φύση έχει τα αντίστοιχα. Έχει τις δικές της νευρικές διαταραχές τα δικά της συμπτώματα παραλυσίας που με αυτά πολιτισμένες χώρες μετατρέπονται σε έρημους , τα δικά της συμπτώματα πυρετού, της δικές της περιόδους κρύου ή ζέστης της εκρήξεις και τους σεισμούς. Αν οι φυσικοί μας γνώριζαν καλά την ανθρώπινη φύση θα μπορούσαν να καταλάβουν πολύ καλύτερα τον οργανισμό της φύσης και τις επιδημικές αρρώστιες από τις οποίες μονό τα εξωτερικά συμπτώματα γνωρίζουμε . Αν οι σημερινοί επιστήμονες είχαν πιο σφαιρική αντίληψη για τη φύση θα μπορούσαν παραδειγματιζόμενοι πότε από τον μικρόκοσμο και πότε από τον μεγάκοσμο να κατανοήσουν και να προνοήσουν για αρκετά θέματα και προβλήματα που κατά καιρούς μαστίζουν τον άνθρωπο και τη φύση. Θα μπορούσαν να φτάσουν στις αιτίες των πραγμάτων και όχι όπως σήμερα να ασχολούνται με τα αποτελέσματα και τα εξωτερικά συμπτώματα.
Ο πολιτισμός μας έχει σαν κεντρικό σημείο τον άνθρωπο. Ότι ανακαλύπτει και εξελίσσει το κάνει για την «καλυτέρευση» της ζωής του ανθρώπου. Οποιαδήποτε ανακάλυψη ή επίτευγμά γίνεται προέκταση του ανθρώπου. Έτσι έχουμε ένα οριζόντιο πολιτισμό που ναι μεν στα υλικά και ορατά πλησιάζει μεγάλες κορυφές αλλά στα άϋλα και αόρατα είναι μωρό παιδί. Έχει άγνοια των κάθετων στοιχείων και των παράλληλων κόσμων που υπάρχουν γύρω του. Ένα καλό άνοιγμα που βοηθάει τον άνθρωπο να ξεφύγει από τον υλιστικό παραλογισμό και τον σημερινό τρόπο ζωής είναι να γνωρίσει άλλες διαστάσεις όπου κατοικούν άλλα είδη όντων με τα οποία παλιότερα ο άνθρωπος όταν δεν ήταν τόσο υλιστής είχε επαφή και συνεργασία
Πρέπει να αισθανθούμε ξανά τη φυσική μας θέση μέσα στο Σύμπαν χωρίς σύνδρομο κατωτερότητας.

Πραγματικό και Μη Πραγματικό

Έχει επικρατήσει στην εποχή μας να θεωρούμε αντιληπτό μόνο ότι γίνεται αντιληπτό από τις πέντε αισθήσεις που μέχρι τώρα έχουμε αναπτύξει. Και ενώ έχουμε ανακαλύψει και επιστημονικά χιλιάδες περιπτώσεις που αποδεικνύουν ότι οι αντιλήψεις που προέρχονται από τις αισθήσεις μας είναι λάθος εξακολουθούμε να είμαστε προσκολλημένοι στον κόσμο των αισθήσεων χωρίς να παραδεχόμαστε αλήθειες ή πραγματικότητες πέρα από αυτό. Για παράδειγμα βλέπουμε τον ήλιο να κινείται από την ανατολή προς τη δύση και αυτό είναι απατηλό γιατί η κίνηση αυτή φαίνεται εξαιτίας της γης που κινείται και όχι του ήλιου.
Επίσης η γη κάνει πολλές ταυτόχρονες κινήσεις που οι πέντε αισθήσεις μας δεν αντιλαμβάνονται και όμως η γη κινείται.
Συχνά ονειρευόμαστε ενώ είμαστε ξύπνιοι και άλλοτε ενώ πιστεύουμε ότι είμαστε ξύπνιου κοιμόμαστε . Αλλά και όταν κοιμόμαστε πιο μέρος μας κοιμάται και πιο όχι ? Μπορεί να είμαστε ξύπνιοι ως προς ένα πράγμα και να κοιμόμαστε ως προς ένα άλλο για παράδειγμα ένας άνθρωπος σε υπνοβασία είναι ξύπνιος ή κοιμισμένος?
Επίσης η αντίληψη μας για το χώρο και το χρόνο είναι άμεσα επιρεάσημες από την ψυχολογική μας διάθεση καθώς και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρισκόμαστε. Για παράδειγμα το να διανύσουμε μια απόσταση 10 χιλιομέτρων με μια ευχάριστη παρέα είναι εντελώς διαφορετικό από το να τη διανύσουμε μόνοι και για κάποια εργασία που δεν μας ευχαριστεί.
Ο χρόνος είναι εντελώς σχετικός για παράδειγμα η διάρκεια της μέρας για ένα φυλακισμένο είναι τεράστια σε αντίθεση με ένα πολυάσχολο επιχειρηματία για τον οποίο η διάρκεια της δεν του είναι αρκετή.
Οι εξωτερικές αισθησιακές αντιλήψεις χρειάζονται για να δούμε αισθησιακά πράγματα ενώ οι εσωτερικές αισθησιακές αντιλήψεις για να δούμε εσωτερικά πράγματα. Τα υλικά σώματα είναι τόσο ορατά στην πνευματική όραση όσο και τα αστρικά σώματα στα μάτια του ανθρώπου. Και αυτό έως και μερικά χρόνια πριν δεν μπορούσε να στηριχθεί σε απτά παραδείγματα. Ήρθε όμως η ανακάλυψη της μηχανής Κίρλιαν που φωτογράφησε την Αύρα και έτσι αποδείχθηκε και εξωτερικά η ύπαρξη αόρατων κόσμων

ΜΟΡΦΕΣ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ

Όλες οι μορφές είναι εκφράσεις μίας ή περισσότερων βασικών αρχών και υπάρχουν όσο και οι σχετικές δυνάμεις που δρουν μέσα τους. Δεν είναι απαραίτητα ορατές γιατί η εμφάνιση τους εξαρτάται από την ικανότητά τους να αντανακλούν το φως. Τα αόρατα αέρια μπορούν να στερεοποιηθούν με πίεση και ψύξη και να γίνουν ορατά και απτά και αντίθετα οι πλέον συμπαγείς ουσίες μπορούν να γίνουν αόρατες και αεριώδεις με την επίδραση της θερμότητας. Τα προϊόντα της σκέψης είναι επίσης αόρατα Όλα τα σώματα έχουν αόρατες σφαίρες που περικλείουν μέσα τους τα ορατά σώματα.. Δεν γίνονται άμεσα αντιληπτές εκτός αν δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες οπότε μπορούν οι αισθήσεις να τις αντιληφθούν. Αυτές οι σφαίρες σε όλη τη φύση είναι μαγνητικά, θερμικά, ακουστικά και φωτιστικά πεδία, καθώς και άλλες εκπομπές ακτινοβολιών που ανήκουν σε κάθε αντικείμενο στη Φύση.
Τα φωτοστέφανα των αγίων δεν είναι ποιητική φαντασία όπως οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε αλλά ακτινοβολία που προέρχεται από την πνευματική κατάσταση των.
Ακτινοβολία επίσης εκπέμπουν όλοι οι πολύτιμοι λίθοι

ΧΑΛΚΟΣ
ΑΝΘΡΑΚΑΣ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΑ
ΑΡΣΕΝΙΚΟ
ΜΟΛΥΒΔΟΣ
ΘΕΙΟΝ ΜΠΛΕ ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΑ
ΧΡΥΣΟΣ
ΑΣΗΜΙ ΠΡΑΣΙΝΑ ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΑ
ΑΝΤΙΜΟΝΙΟ
ΣΙΔΗΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΡΙΔΟΣ

Αντίστοιχα κάθε πλανήτης εκπέμπει άλλο χρώμα π.χ. ο Άρης εκπέμπει κόκκινο και η Γη μπλε. Επίσης οι άνθρωποι ανάλογα Αυτοί που έχουν υψηλό πνευματικό επίπεδο έχουν όμορφα φωτοστέφανα από άσπρο, μπλε, χρυσό και πράσινο με διαφορετικές σε ένταση αποχρώσεις ενώ χαμηλές φύσεις αποβάλουν κυρίως σκούρες κόκκινες ακτινοβολίες που σε κτηνώδεις, χυδαίους ή αισχρούς ανθρώπους γίνονται σκουρότερες σχεδόν μαύρες.
Ακόμα πιο πέρα τα σύνθετα φωτοστάφανα των ανθρώπων, ζώων, φυτών και ακόμα πόλεων, χωρών, τοποθεσιών, ανταποκρίνονται στα υπερισχύοντα χαρακτηριστικά τους ώστε ένα άτομο με ανεπτυγμένη αντίληψη και διαίσθηση μπορεί να δει την κατάσταση της διανοητικής και ηθικής ανάπτυξης ενός τόπου ή μίας χώρας παρατηρώντας την σφαίρα των ακτινοβολιών τους.
Η ποιότητα των ακτινοβολιών εξαρτάτε από το επίπεδο δραστηριότητας του κέντρου από το οποίο προέρχεται. Και εδώ υπάρχει αντιστοιχία χρώματος ακτινοβολίας και ψυχής ή συναισθημάτων.
Για παράδειγμα έχουμε αντιστοιχία:
ΑΓΑΠΗΣ ------------ ΜΠΛΕ
ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ-------- ΚΟΚΚΙΝΟΥ
ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ---ΠΡΑΣΙΝΟΥ
Το μπλε χρώμα κατ΄ επέκταση έχει κατευναστικές επιδράσεις σε αντίθεση με το κόκκινο που έχει διεγερτικές. Αυτές οι γνώσεις που υπάρχουν σε όλους τους παραδοσιακούς πολιτισμούς αρχίζουν να γίνονται γνωστές και από τον δικό μας μέσω επιστημών όπως η ψυχολογία και η αστρολογία αν και συνήθως σήμερα μένουμε μόνο στα αποτελέσματα τους και όχι στις πιο εσωτερικές τους αιτίες.
Συμπερασματικά αποδεικνύεται ότι υπάρχουν παράλληλοι κόσμοι που στο σύνολό τη η σημερινή ανθρωπότητα δεν αντιλαμβάνεται.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ

Όπως στο φυσικό επίπεδο έχουμε τα βασίλεια των ορυκτών των φυτών, των ζώων όπου υπάρχουν στα στοιχεία της γης, του νερού, του αέρα, και της φωτιάς έτσι και σε αστρικό επίπεδο υπάρχουν κάτοικοι πνεύματα της Φύσης που κατοικούν στα τέσσερα στοιχεία.
Όταν λέμε γη νερό αέρας και φωτιά δεν λέμε για τα φυσικά στοιχεία που όλοι γνωρίζουμε αλλά για μεγάλες ομάδες που εξωτερικά συμβολίζονται με τα τέσσερα προαναφερθέντα στοιχεία. Τα στοιχειακά τώρα είναι οντότητες που ζουν στα τέσσερα στοιχεία . Είναι μορφές ζωής από πρανικό επίπεδο και άνω. Είναι οντότητες που έχουν αρκετά αναφερθεί από τους αρχαίους και είναι κατά πολύ παλιότερες από τους ανθρώπους.
Τα στοιχειακά μπορούμε να τα χωρίσουμε σε τέσσερις κατηγορίες αντίστοιχες με τα στοιχεία και θα χρησιμοποιήσουμε εδώ τα ονόματα που είναι πιο πολύ γνωστά.
ΓΗΣ: Νάνοι, Μοίρες
ΝΕΡΟΥ: Νεράιδες, Νηρηίδες, Βρυσηίδες
ΑΕΡΑ: Συλφίδες, Έλφη
ΦΩΤΙΑΣ: Σαλαμάνδρες
Αυτά τα όντα είναι ορατά μεταξύ τους εφόσον κατοικούν στο ίδιο στοιχείο. Όλα αυτά δεν είναι ορατά για το σύνολο των ανθρώπων υπό κανονικές συνθήκες. Μπορούν όμως να γίνουν σε αυτούς που έχουν αναπτυγμένη τη διαίσθηση και κάτω από κατάλ- ληλες συνθήκες. Τα σώματα αυτών των οντοτήτων είναι από μια ελαστική ημιυλική ουσία αρκετά αεριώδη ώστε να μην διακρίνονται φυσιολογικά και αλλάζουν σχήμα σύμφωνα με κάποιους νόμους που τα διέπουν.
Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ανθρώπων που αναφέρουν την επαφή τους με τέτοιες οντότητες αλλά και την συνεργασία τους με αυτές είτε για δημιουργία είτε για κατα- στροφή. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα όντα είναι δημιουργίες των ανθρώπων απαραί- τητα. Στις πιο φυσιολογικές περιπτώσεις είναι απρόσωπες δυνάμεις που παίρνουν μορφή, ζωή και συνείδηση δηλαδή υλοποιούνται ή από τη δημιουργική δύναμη της φύσης ή από τον άνθρωπο με τον οποίο έρχονται σε επαφή.
Ο Παράκελσος είχε πει ότι το Σύμπαν είναι μια σκέψη του Θεού. Σε μικρογραφία και ο άνθρωπος που μπορεί να κατευθύνει τη σκέψη του και να τη σταθεροποιεί μπορεί να δημιουργεί και μορφές αν και αυτό ξεπερνάει κατά πολύ το μέσο όρο εξέλιξης της παρούσας ανθρωπότητας.
Τα τέσσερα βασίλεια της Φύσης ζουν και μεγαλώνουν προσπαθώντας να φτάσουν κάθε φορά σε υψηλότερο στάδιο σύμφωνα με το νόμο της εξέλιξης. Τα στοιχειά της Φύσης τώρα συνεργάζονται άριστα σε αυτό το επίπεδο ασταμάτητα και χωρίς θόρυβο για την εξέλιξη και το μεγάλωμα όλων των ειδών καθώς και των ανθρώπων.
Τα ορυκτά τα φυτά τα ζώα τα ανθρώπινα, τα ηρωικά, ο κόσμος των θεών και η στήλη του φωτός που όλα τα ενώνει, όλα ζουν, όλα πνέουν, όλα δονούν και ηρεμούν.
Η μία ΖΩΗ υπάρχει παντού. Μία ΖΩΗ νοήμων, με θέληση να είναι, που παίρνει τις μορφές και τις πυκνότητες που κάθε φορά χρειάζεται. Όλα ζουν σε ένα κύκλο ζωής μέσα στο Μακρόβιο Ον του οποίου πνεύμα είναι ο ΕΝΑΣ Θεός.
Από αυτή τη άποψη δεν υπάρχει θάνατος. Η ζωή κατοικεί σε μια μορφή και όταν αυτή καταστραφεί, μαζεύει τα στοιχεία της φύσεως και χτίζει νέο σπίτι.
Για παράδειγμα ένας βράχος με τη συνεχή διάβρωση από τον αέρα ή το νερό αρχίζει να φθείρεται στην επιφάνειά το, αλλά τα στοιχεία συγκεντρώνονται πάλι και σχηματίζουν νέες μορφές. Υποτυπώδη φυτά και βρύα φυτρώνουν πάνω του, ζουν, πεθαίνουν και ξαναγεννιόνται ώσπου η ύλη συσσωρεύεται και δημιουργεί ανώτερες μορφές. Μπορεί να περάσουν αιώνες μέχρι την τελειοποίηση αυτής της διαδικασίας αλλά τελικά τα χορτάρια θα αναπτυχθούν και η ζωή που πριν ήταν κοιμισμένη μέσα στο βράχο τώρα λειτουργεί μέσα σε μορφές ικανές να μπουν στο βασίλειο των ζώων.
Σαν συνέχεια ένα σκουλήκι τρώει το φυτό και η ζωή αποκτά περισσότερη κίνηση και ενέργεια. Κατόπιν το σκουλήκι τρώγεται από ένα πουλί και η ζωή που σερνόταν στη γη τώρα βρίσκεται στον αέρα.
Σε κάθε σκαλοπάτι της σκάλας προόδου η ζωή αποκτά νέα μέσα για να δραστηριο- ποιήσει την ενέργειά της και ο θάνατος κάθε μορφής σημαίνει τη γέννηση μιας νέας, ανώτερης από την προηγούμενη.
Κάποια στιγμή στην διαδικασία της εξέλιξης η ζωή φτάνει σε τέτοιο ύψος που καμιά μορφή απ΄ αυτές που γνωρίζουμε δεν είναι ικανές να χρησιμεύσουν σαν όργανα με τα οποία οι ιδιότητες της θα εκφραστούν κατάλληλα. Τότε η ζωή απελευθερώνεται από τα πλαίσια που εμείς είμαστε ικανοί να αντιληφθούμε.

Η ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Η Σοφία δεν είναι προϊόν του ανθρώπινου οργανισμού. Είναι αιώνια και συμπαντική. Εκφράζεται μέσα από φυσικούς νόμους που κυβερνούν το Σύμπαν σε όλες του τις μορφές. Εκφράζεται στη μορφή ενός φύλου, στο σώμα ενός ζώου, στον οργανισμό του ανθρώπου. Η δράση της βρίσκεται παντού μέσα στη φύση, όσο τα πλάσματα της ζουν σύμφωνα με το φυσικό νόμο. Δεν υπάρχει αρρώστια στη Φύση που να μην δημιουργήθηκε από δυνάμεις που εργάστηκαν ενάντια στους νόμους της. Έχουμε βέβαια αρρώ στιες και επιδημίες και στα φυτά και τα ζώα. Μια βαθύτερη όμως έρευνα θα δείξει ότι τελικά όλες οι μορφές μέχρι και τον άνθρωπο επηρεάζονται απ’ αυτόν. Η φαντασία της φύσης επηρεάζεται και τροποποιείται απ’ αυτήν του ανθρώπου κι έτσι η νοσηρή ανθρώπι νη φαντασία ακολουθείτε από τη Φύση έτσι έχουμε αποτελέσματα και αρρώστιες όπως αυτές που περιέγραψα.
Αυτό επίσης εξηγεί πως περίοδοι μεγάλης διαφθοράς και αισθησιασμού και προ- λήψεων και υλισμού ακολουθείται πάντα από λοιμούς, επιδημίες, πείνα, πολέμους κτλ. Και θα ήταν άξιο να συγκεντρωθούν και στατιστικά στοιχεία που να το αποδεικνύουν.

πηγη:www.esoterica.gr