ЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄЭIЄ

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ЭЄ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪







Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ




Πριν πάρα πολλά χρόνια, δε θυμάμαι πόσα ακριβώς, σε μια χώρα μακρινή ζούσε μια φυλή ινδιάνων. Ο ινδιάνος αρχηγός της φυλής είχε μια πανέμορφη και νέα κόρη που όλοι θαύμαζαν αλλά κανένας δεν είχε αγγίξει ακόμα.
Μια μέρα όπως καθόταν έξω από τη σκηνή του ο μεγάλος αρχηγός, τον επισκέφτηκε ο Άνεμος και του είπε:“Μεγάλε αρχηγέ, αγαπάω την κόρη σου και με αγαπά και εκείνη. Θα μου τη δώσεις να γίνει γυναίκα μου;”
“Όχι”, του απάντησε απότομα ο αρχηγός χωρίς να δεχτεί δεύτερη κουβέντα.
Την επόμενη μέρα η αγνή κοπέλα προσπάθησε να μιλήσει στον πατέρα της,“Πατέρα, αγαπάω τον Άνεμο. Θα μου επιτρέψεις να πάω μαζί του στο κατάλυμα του και να γίνω γυναίκα του;”
“Όχι”, της απάντησε αυστηρά ο αρχηγός. “Δε σου το επιτρέπω. Όταν ο Άνεμος ήταν παιδί, συνήθιζε να έρχεται στο αντίσκηνο μου μέσα από μικρές χαραμάδες και έσβηνε πάντοτε τη φωτιά που προσπαθούσα με τόσο κόπο να ανάψω. Δε γνωρίζει ούτε να πολεμάει, ούτε να κυνηγάει και δε σου επιτρέπω να γίνεις γυναίκα του.”
Ευθύς αμέσως, ο αρχηγός άρπαξε την κοπέλα από το χέρι και την οδήγησε σε ένα αδιεπέραστο δάσος από μαύρα έλατα για να την κρύψει από τον Άνεμο.“Ο Άνεμος ίσως να την έβλεπε αν την έκρυβα μέσα σε ένα πευκοδάσος, όμως δε θα μπορέσει ποτέ να τη διακρίνει μέσα σε ένα τόσο πυκνό δάσος από μαύρα έλατα”, σκέφτηκε δυνατά.
Όμως ο Άνεμος είχε ήδη γίνει αόρατος και όλη την ώρα που ο αρχηγός μονολογούσε έστεκε εκεί κοντά και άκουγε προσεκτικά κάθε του λέξη. Έτσι όταν ήρθε η επόμενη νύχτα, ο Άνεμος άρχισε να τρέχει γύρω γύρω από το πυκνό μαύρο δάσος μέχρι που βρήκε ένα μικρό κενό και μπόρεσε να εισχωρίσει ανάμέσα από τα δέντρα. Έψαξε αρκετά παρ’ όλες τις δυσκολίες, μα στο τέλος κατάφερε να βρει τη νεαρή κοπέλα και να τη βγάλει από το πυκνό δάσος. Δε τόλμησε να πλησιάσει τους άλλους Ινδιάνους ξανά γιατί φοβόταν πως ο αρχηγός θα του πάρει την όμορφη κοπέλα κι έτσι έψαξε άλλο τόπο για να ζήσουν μακρυά τους.
Ταξίδεψαν αρκετά μέσα στο σκοτάδι της νύχτας με κατεύθυνση προς το βορρά. Κάποια στιγμή βρήκαν μια πολύ όμορφη περιοχή για να στήσουν το κατάλυμα που θα στέγαζε τον έρωτα τους. Την ίδια κιόλας νύχτα την πήρε στην αγκαλιά του και την έκανε γυναίκα του.
Χαιρόταν τον έρωτα τους ευτυχισμένοι και κανένας απο τους δύο δε μπορούσε να σκεφτεί πως ο αρχηγός θα μπορούσε να τους εντοπίσει. Όμως ο πατέρας της κοπέλας τους έψαχνε σα μανιασμένος μέχρι που στο τέλος ανακάλυψε το κατάλυμα τους. Τότε ο Άνεμος έκρυψε τη νεαρή γυναίκα του και έγινε αόρατος, όμως ο μεγάλος Αρχηγός άρχισε να καταστρέφει τα πάντα γύρω του με τα όπλα που είχε φέρει μαζί του και χωρίς να το γνωρίζει κατάφερε ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι του Άνεμου που τον άφησε αναίσθητο.
Όταν ο άνεμος ξαναβρήκε τις αισθήσεις του ανακάλυψε πως η γυναίκα του είχε εξαφανιστεί και άρχισε να την ψάχνει. Περιπλανήθηκε σαν τρελός στα δάση της περιοχής και στο τέλος την είδε μέσα σε ένα κανό που οδηγούσε ο πατέρας της στο Μεγάλο-Νερό.“Έλα μαζί μου,” άρχισε να της φωνάζει με απελπισία.
Η κοπέλα κατατρόμαξε και το πρόσωπο της έγινε λευκό σαν το χιόνι, γιατί δεν έβλεπε τίποτα γύρω της, ενώ άκουγε την φωνή του αγαπημένου της να την καλεί απελπισμένα. Ο Άνεμος, μετά το χτύπημα που είχε δεχτεί στο κεφάλι από τον πατέρα της, είχε ξεχάσει πως να μεταμορφώνεται και είχε παραμείνει αόρατος.
Ο Άνεμος θύμωσε τόσο πολύ τότε με τον αρχηγό που φύσηξε με όλη του τη δύναμη πάνω στο κανό. “Ας αναποδογυρίσει”, σκέφτηκε. “Μπορώ να μεταφέρω τη γυναίκα μου ασφαλή στην ξηρά.” Έτσι το κανό αναποδογύρισε με το φύσημα του ανέμου και ο αρχηγός με την κόρη του πέσανε μέσα στο νερό.“Έλα αγαπημένη μου, πιάσε το χέρι μου”, φώναζε ο άνεμος στην κοπέλα. Μα δε θυμόταν πως ήταν αόρατος και ότι η κοπέλα δε θα μπορούσε να δει το χέρι του. Κι έτσι η κοπέλα άρχισε να βουλιάζει, να βουλιάζει, μέχρι που έφτασε στον πάτο της λίμνης. Κι ο αρχηγός φυσικά έχασε τη ζωή του μια και ο Άνεμος δεν προσπάθησε να τον βοηθήσει.
Όταν ο Άνεμος κατάλαβε πως η αγαπημένη του έχασε τη ζωή της εξαιτίας του, γέμισε θλίψη και άρχισε να αγριεύει.
“Ο άνεμος ποτέ δε φυσούσε τόσο δυνατά και θλιμμένα” έλεγαν οι ινδιάνοι μεταξύ τους ενώ προσπαθούσαν να προφυλαχτούν μέσα στα αντισκηνά τους.
Το Μεγάλο Πνεύμα λυπήθηκε την κοπέλα που έχασε τη ζωή της τόσο άδικα πέφτωντας στο νερό και την επόμενη νύχτα την μετέφερε ψηλά στα αστέρια και της έδωσε ένα σπίτι στο φεγγάρι.
Η κοπέλα ζει ακόμα εκεί, όμως το πρόσωπο της έμεινε κατάλευκο, όπως ήταν τη στιγμή που τρομαγμένη έπεσε από το κανό.
Έτσι τις νύχτες, στο σεληνόφως, κοιτάζει κάτω στη Γη, προσπαθώντας να βρει τον αγαπημένο της Άνεμο αλλά δεν ξέρει πως είναι αόρατος. Ο Άνεμος πάλι, δε γνωρίζει πως εκεί ψηλά στο φεγγάρι βρίσκεται η αγαπημένη του γυναίκα που χάθηκε και έτσι περιπλανιέται στα δάση και ψάχνει ανάμεσα στα βράχια των βουνών να τη βρει, όμως ποτέ δε σκέφτεται να κοιτάξει ψηλά στο φεγγάρι…




Μετάφραση από το βιβλίο της Florence Holbrook ” The Book of Nature Myths”, 1904Photo by Harley Lever

18 σχόλια:

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ είπε...

ΚΑΛΟ ΑΛΛΑ ΘΛΙΜΕΝΟ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ! ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΗ ΘΛΙΨΗ ! ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΑΣΩ ! ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ'ΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙ , ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ! ΜΕ ΑΣΤΡΑ ΚΑΙ ΝΕΚΡΙΚΗ ΣΙΓΗ(είδες τί μού'κανες τώρα...χαχαχαχαχαχα)Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΛΛΗ ΜΟΡΦΗ ! ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΑΚΙ !

~EKATH~ είπε...

αχ βρε σκορπιες σκεψεις τι μου λες;αυτο γραφει το βιβλιο.....γινεται να το αλλαξω εγω;;;;;;;;;;

edelweiss είπε...

ΟΜΟΡΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ..ΜΑ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΙΣΙΟ ΤΕΛΟΣ,ΓΙ'ΑΥΤΟ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΘΑ ΠΑΩ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΑΟΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΝΑ ΨΙΘΥΡΙΣΩ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ, ΘΑ ΤΟΥ ΤΟ ΦΩΝΑΞΩ ΔΥΝΑΤΑ: (ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΩΣ ΘΑ Μ'ΑΚΟΥΣΕΙ)"ΜΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΡΙΞΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ,ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!"
ΜΕΜΙΑΣ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΜΜΜΜ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ(ΑΧ ΤΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ Ε;),ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΞΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΑ, ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΟΟΛΥΥΥ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!!!!!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΕΛΩ....ΑΥΤΟ ΒΑΖΩ!!!
(ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙΣ ΦΙΛΕΝΑΔΙΤΣΑ :)

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΚΑΤΗ..ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!!!

nuwanda είπε...

ωραια η ιστορια, αλλα εγω θελω να σχολιασω την απαντηση σου στον σκορπιες σκεψεις:
...επιβαλλεται να βαλεις το τελος που θελεις εσυ, μονο ετσι ενα βιβλιο μενει ζωντανο!!! :)

NISPELL είπε...

Ωραια Ιστορια,ας μη Φιλοσοφησω,Νοημα αυτης,ΤΟ Μονο Να Προσθεσω Μαζυ με Το Νouwanda,Εσυ Μπορεις να Αλαξεις Το Τελος,τα Παντα Μπορεις ,Ποτε δεν ειναι Αργα,την Αγαπη μου σου Αφηνω
Nispell,

~EKATH~ είπε...

Νuwanda και NISPELL,ο καθενας μπορει να τελειωσει την ιστορια οπως επιθυμει....εμενα αν και θλιμμενο το τελος της μου αρεσει!!!!!!!

~EKATH~ είπε...

edelweiss μου,ξερεισ οτι μου αρεσει να συμπληρωνεις........ξερεις εσυ!πολυ ομορφο τελος!;*;*;*

maria maltezou είπε...

...όμορφη η ιστορια !δεν θα μπορούσε να έχει άλλο τέλος...άλλωστε το φεγγάρι ήταν από πάντα μελαγχολικό...

~EKATH~ είπε...

ΓΙ'ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΤΣΙ ΩΣ ΕΧΕΙ ΜΑΡΙΑ!

Souzana είπε...

Πολύ όμορφο, αλήθεια, αλλά πιστεύω κι εγώ ότι το τέλος το δίνουμε εμείς όπως θέλουμε. Κι ανάλογα με τη διάθεση και την ανάγκη μας κάθε στιγμή μπορούμε να το αλλάζουμε.

Αλλά ίσως και να μην είναι αυτό το πραγματικό τέλος. . . πού ξέρεις? Ίσως κάποτε αλλάξει κάτι και ο άνεμος θυμηθεί πώς να ξαναγίνει ορατός. . . και τότε. . .

~EKATH~ είπε...

MAKAΡΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙ ΣΟΥΖΑΝΑ ΜΟΥ....ΜΑΚΑΡΙ! ;*;*;*

braininfo είπε...

Τώρα ο πατέρας της ΓΙΑΤΙ δεν την έδινε να τελειώνει???

Αυτά που γίνανε παλιά περασμένα ξεχασμένα....

Μια χαρά θα πέρναγε με τον άνεμο.

Χαιρετισμούς

~EKATH~ είπε...

κακος πεθερος Βασιλη μου!!!!!!!χαχαχαχα!

spyros1000 είπε...

καλησπερα...
πολυ ομορφο...

~EKATH~ είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΠΥΡΟ!

AA είπε...

Ευχάριστο ανάγνωσμα...ίσως σου αρέσει -αν δεν το έχεις ήδη- το βιβλίο "Παραμύθια των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής"...είναι ολόκληρη σειρά με παραμύθια απο όλο το κόσμο...τα ινδιάνικα και τα ιρλανδικά που έχω διαβάσει μέχρι τώρα ήταν πολύ φευγάτα (Εκδόσεις Απόπειρα) και ελάχιστα έχουν χαρούμενο τέλος...

~EKATH~ είπε...

ωραια aa,δεν εχω ξανακουσει για τα βιβλια αυτα!και μου αρεσουν πολυ οι ινδιανικες ιστοριες!!!!!!

Ανώνυμος είπε...

ΦΕΓΓΑΡΙ…
(της κυρίας Ρωρερκάρ)

Φεγγάρι
μια μπλούζα της δώσε μου μόνο
να βάλω μέσα τις γροθιές μου
να τις δαγκώνω ως να ματώσουν.

Γιώργης Χολιαστός